Opnieuw een lesdag Kindertolking.
O, wat ben ik laat! Tenminste, dat denk ik. Want wanneer ik aankom sta ik voor een gesloten poort.
'Had ik maar wat minder lang genoten van het lekkere ontbijt in mijn B&B. Ongetwijfeld ben ik de laatste...' , klinkt het in mijn hoofd.
Een gesloten poort! Wat nu?
Stuur ik een berichtje? Bel ik iemand op? Of wacht ik nog even?'
Geduld is niet mijn sterkste kant...
Ik druk op de bel... Een keer... Twee keer... Stilte...
'Ben ik eigenlijk wel welkom?' 'Is er nu niemand die mij ziet of opmerkt?'
Ik druk nogmaals op de bel... Maar het blijft stil... Na nog even twijfelen besluit ik toch de lesgeefster te bellen.
'Waar ben je?', vraagt ze.
'Voor de poort… maar die is dicht.'
'Ik kom er aan!'
Even later hoor ik voetstappen. De poort gaat open.
'Je bent de eerste!'
'De eerste?! O, dat opent een heel ander perspectief...'
Plotseling voelt die gesloten poort helemaal anders.
Even later komen ook de anderen er aan. Ook zij staan voor een gesloten poort. En ook bij hen bespeur ik twijfel en ongeduld...
Deze keer ben ik het die de poort open.
'Welkom! Je bent nog mooi op tijd!', glimlach ik. 'Voor jou open ik graag de poort!'
Reactie plaatsen
Reacties